SharmaMijn NIEUWE tori van over de Noordzee ...

Hee lieve Sranan mati’s van mij,

Ik heb jullie echt een tijdje in de steek gelaten he.

Helaas komt dat door allerlei narigheid van de afgelopen maanden.
Vanaf maart dit jaar stond mijn leven en van mijn familie een beetje op zijn kop.

Degenen die mij op Facebook volgen hebben dat vast wel meegekregen. Ik heb in juli met enorm verdriet afscheid moeten nemen van mijn moeder. Was een zware periode, na haar ziekbed vanaf maart dit jaar.

Daarbovenop was ik zelf een tijd ziek en lag in het ziekenhuis. Kortom, veel stress en totaal andere dingen aan mijn hoofd gehad. Zo was ik vanaf maart in Suriname, ziekenhuis in ziekenhuis uit om mijn ma te bezoeken. En in juli opnieuw, om afscheid van haar te nemen.

Het was voor mij heel confronterend om een sterke vrouw als haar zo te moeten zien liggen tijdens haar ziekte. En alsof dat niet erg genoeg was, werd ik geconfronteerd met de dagelijkse werkelijkheid van de Surinaamse gezondheidszorg. In eerste instantie was ik heel blij met de artsen die zij had. Een team van jonge specialisten in AZ, die mij exact uitlegden wat er aan de hand was en welke zorg zij nodig had.

Maar de staat van het ziekenhuis zelf heeft mij afgeschrikt. Onmenselijk zoals patiënten daar liggen op een zaal waar telefoonkabels loshangen van het plafond. Waar het hout van de balkondeur bol staat, omdat het zo vaak nat wordt als het weer heeft ingewaaid tijdens een regenbui.  Plassen urine onder bedden van patiënten, omdat een kathederzakje vol is of gescheurd is. En dat je dat alles tijdens bezoektijd kunt zien liggen.  Ik kon het niet aanzien. Ik heb zelf een chronische darmkwaal en heb vaak in het ziekenhuis gelegen. Ik weet wat het is als je in dat bed ligt en afhankelijk bent van de verpleging. Dat je blij bent als je schoon beddengoed hebt, of dat je geholpen wordt in een schone omgeving. En dan zie ik dit op de zaal bij mijn moeder. Hartverscheurend. Ja, het ziekenhuis heeft het moeilijk, er is geen geld en het personeel wordt slecht betaald, maar.. waar blijft het gevoel van hygiëne?  En van menselijkheid. Als dat niet te vinden is in een ziekenhuis, waar dan wel? Niemand ligt daar voor zijn lol.

Echt schrijnend, ik heb het daarom ook gemeld bij de afdeling public relations van het ziekenhuis. Ik liep daarlangs en zag een briefje hangen, waarop stond dat alle klachten en opmerkingen welkom zijn “ten behoeve van betere dienstverlening van het ziekenhuis”, of iets van die strekking. Dus ik heb het gemeld. Een plas urine onder iemands bed heeft volgens mij niets te maken met geen geld hebben. Dat ruim je op. Of zie ik het te makkelijk? Personeel werkt onder vreselijke omstandigheden en raakt gedemotiveerd dat snap ik. Maar hygiëne staat toch hoog op een lijstje noodzakelijkheden in een ziekenhuis?

En dan is dit een kleine irritatie. Waar ik veel meer moeite mee heb is het feit dat mijn moeder alle drie keren dat zij werd binnengebracht op de EHBO-afdeling en vervolgens moest liggen in het ziekenhuis, een ziekenhuisbacterie heeft opgelopen. Ja je leest het goed: een bacterie. Eentje die blijkbaar al veel langer raast door dit ziekenhuis. Want, zo vertelden meerdere mensen mij, er gaan regelmatig mensen dood aan die bacterie in het ziekenhuis. En: wat we niet vergeten zijn: er zijn vorig jaar acht baby’s – ja ACHT!!!- overleden in dit zelfde ziekenhuis. Ook aan een ziekenhuisbacterie.

Ik heb er veel over gepraat met verschillende mensen in Suriname, want ik kan me niet indenken dat dit mogelijk is. Ik heb er veel vragen over. Naast het verdriet om mijn overleden moeder, laat dit mij niet los. Als het inderdaad klopt en de bacterie langer raast door dit ziekenhuis, hoe kan dat dan? Dan moet de leiding dit toch weten? Zijn die baby’s ook overleden aan die bacterie? Waarom is het ziekenhuis dan nog open?

Als de bacterie ook de oorzaak van mijn moeders overlijden is, hoeveel meer mensen volgen er dan? Ik kan het niet bevatten. En ik heb oprecht gewacht met dit stuk te schrijven, omdat ik het niet vanuit verdriet en emotie wilde doen tijdens de verwerking van mijn ma haar dood. Maar als dit bovenstaande klopt, dan lopen er veel mensen risico dit te krijgen. Dus ieder kind en oudere, en iedereen met een verlaagde weerstand (en dat hebben de meeste patienten in een ziekenhuis).

Dit kan toch niet waar zijn? Omdat ik vooral boos ben en geen idee heb of ik zelf ooit antwoord kan krijgen op deze vragen en omdat ik niet met vooroordelen van alles wil zeggen, heb ik hulp ingeroepen van collega-journalisten . Ik hoop dat zij de vragen kunnen stellen. Ik hoop dat zij kunnen onderzoeken wat er aan de hand is. En dat er een oplossing komt.

Met mijn simpele hoofd denk ik in zo een geval: als dit waar is, dan moet een ziekenhuis dicht. Want niet alleen patiënten lopen gevaar, maar ook personeel. Hoeveel mensen moeten er nog sterven? En gaan we toekijken terwijl dit gebeurt?

Het spijt me dat ik met zo een beladen onderwerp kom dit keer, maar het moet me van het hart. Ik hoop dat er ingegrepen wordt. En ik hoop volgende keer met een luchtiger onderwerp te hebben voor deze tori.

Un tan bun gudu’s,. Tot de volgende tori

Brasa,
Sharma

 


Online Guests

We hebben 81 gasten online

Poll

Nederlandse voetballers met Surinaamse roots zouden t.b.v. het Nationaal elftal van Suriname een dubbel paspoort moeten kunnen krijgen