SharmaMijn NIEUWE tori van over de Noordzee ...

15 jaar geleden …

15 jaar geleden werd ik een ALLOCHTOON!! Yes, echt!

Want op 22 februari 2002, supermooie datum Smile, landde ik met mijn vierjarig meisje in Europa. Op weg naar een ander leven, op weg naar avontuur in mijn carrière.

Tot voor die datum had ik het woord ALLOCHTOON gehoord, toen Thea Doelwijt in Suriname kwam voor haar theaterstuk “AL en AU”. Terwijl ik haar interviewde werd het mij duidelijk  wat die twee woorden betekenden. Want in Suriname kennen we die niet.

Wat maakt het uit of je nou wel of niet in Suriname geboren bent? En wat de achtergrond is van jouw ouders en voorouders? Althans ... de achtergrond is ons maar al te bekend. We dragen allemaal de culturele bagage van onze voorouders met ons mee in Suriname.

Maar daarvoor een “label” opgeplakt krijgen? Waarom en hoezo? Wat voor nut zou dat hebben? We eten toch allemaal dezelfde bami, roti, tjaptsoi en brafu? We gaan toch allemaal gezamenlijk naar de kerk met Kerst, de moskee met Eid of de tempel voor Divali? We respecteren elkaar ook in de synagoge en als we in het binnenland komen, melden we ons braaf bij de kap’ting.

Geen allochtoon, geen autochtoon. Maar Srananman of ... toerist die uit het buitenland even op bezoek komt. Dus ja, het was heel erg wennen hier in Nederland, 15 jaar geleden. Toen ik me moest aanmelden voor een inburgeringstraject als vreemdeling. Ik was als kind van een-voormalig kolonie- even vreemd als de dames uit Ghana, de oma uit Marokko en de tante uit Turkije.

Ik was plots de allochtoon die moet inburgeren om de waarden en normen van Nederland eigen te worden. (AHUM>> daar valt trouwens nog een heel blog over te schrijven). Ik leerde me de gewoonten van het land aan. De tram nemen als je geen fiets of auto hebt, een verblijfsvergunning aanvragen, de vreselijke gevechten om winterkleding te kopen. Wat was nou een “tussenjas “, wanneer wel een panty en pff.. neem altijd een paraplu mee want je weet nooit wat er gebeurt met het weer.

Tjonge aiii… dat was me wat, wennen aan het koude kikkerland. Wennen aan het feit dat men je niet echt aankijkt op straat, dat je plotseling “een accent hebt” en dat je toch eigenlijk een kleurtje hebt. Hoe blank ik ook dacht te zijn met mijn lichte ogen.

Er valt veel te vertellen, anecdotes van buren, nieuwe kennissen, mijn eerste baantje, mijn eerste echte baan in NL en het leven nu. Ik deel die ervaringen dit jaar graag met jou, hier op deze page van mijn oude werkplek. “Mijn leven als ALLOCHTOON, na 15 jaar”…  want dat zal ik hier toch altijd zijn.

Odi en tot een volgende tori.

Liefs,
Sharma

 


Online Guests

We hebben 55 gasten online

Poll

Nederlandse voetballers met Surinaamse roots zouden t.b.v. het Nationaal elftal van Suriname een dubbel paspoort moeten kunnen krijgen