SharmaSranan ... altijd warm!

Iedereen die een keer met het vliegtuig is weggeweest kent dit, het moment waarop je uit het vliegtuig stapt op Zanderij, na landing op de Johan Adolf Pengel luchthaven.

De speciale “Zanderij lucht” die je tegemoet komt, in combinatie met jet fuel van het vliegtuig.

Die warme wind die je omarmt als je over het vliegdek loopt richting de terminal. Ook als het regent, je krijgt meteen die warme brasa van Mama Sranan. En elke keer voelt het weer goed. Het maakt niet uit als je weer thuis komt na een korte vakantie, of als je lang bent weg geweest, als je komt voor een bigi yari met famiri of als je komt om juist helaas afscheid te moeten nemen van een dierbare.

Hoe het ook zij, zij wacht je altijd op. Mama Sranan doet dat met je, geeft je die warmte al vanaf het eerste moment. OK, daarna is het welkom iets minder. Want vaak staat er al een lange rij bij de immigratie. Dan volgt de ergernis als mensen een boro nemen terwijl de rest in de rij staat. Dan erger je als er vier rijen zijn, die ineens tegen het einde samenvoegen tot 2 rijen.  Some things never change.

En over change gesproken. Als je weer terug bent in je Switi Sranan, lijkt het altijd alsof je niet bent weggeweest. Je weet gewoon nog steeds waar je de lekkerste pitjil haalt. En welke cambio’s vaak de beste koers hebben. Je kent ook de boro pasi’s in de stad, om de drukte te omzeilen. Maar geloof me: houd rekening met de stoplichten en verandering van indeling bij kruispunten. Na een kleine aanrijding komt dat mij duur te staan. Vette blikschade!

Blijkt dat er best vaak een stoplicht op een andere plek staat, of een weg ineens eenrichting is. Dus, wees gewaarschuwd. Wat helaas steeds minder wordt: het gedrag in het verkeer. Dus sang ... iedereen duwt en dringt? Pus’kon!? Waarom? Niet vragen maar duwen, niet wachten, maar direct keihard toeteren, wild inhalen of passeren. Surinamers staan bekend als beschaafde, vriendelijke mensen. Maar ... san psa naga dati dan?

Wat me ook weer opviel: wisselen langs de straten komt terug. Het bekende “wisselen wissellen (met of zonder MAMMIE erachter) is weer te horen aan de Watermolenstraat. En om te zien hoe dingen werken. Ik was meteen terug in de jaren negentig. Wisselen op straat, uien schaarste en drukte bij shipping bedrijven, want vol van pakketten die uit Nederland worden verstuurd.

Als je denkt dat er vooruitgang is in het land, omdat zaken als Lucky Store, Kirpalani’s, MICHI en  Steps het goed doen, dan is dat helaas maar een klein deel dat echt keihard werkt aan vooruitgang.

Jammer, echt vreselijk jammer. Ik houd me hart vast. Want iedereen die ik spreek baalt van de politieke ontwikkelingen en houd zijn hart vast voor wat er rond en na 2020 gebeurt. De oranje en paarse vlaggen hangen volop overal. Wat zal het Sranan opleveren en hoe blij zal Mama Sranan zijn? Hoe zullen de komende verkiezingen zorgen voor verandering?

Blij ben ik wel met de verandering op Zanderij, de vertrekhal van de luchthaven die is vernieuwd en het is echt faalijk nice geworden. Complimenten! Een moderne uitstraling, netjes en licht. Met zitjes, waar je iets kunt eten of drinken. En als ik dat zo zie te samen met de bedrijven die het wel goed doen in het land, dan ben ik hoopvol.

Want we kunnen het wel!  Even kreeg ik op de luchthaven de indruk dat men bewust eerst de vertrekhal mooi heeft gemaakt. Zodat het verdriet iets verlicht wordt, als je weer afscheid moet nemen van Mama Sranan.

No mi no krey, maar ... het doet toch steeds weer een beetje pijn. Dus ja, Mi e kon baka hesi!

Brasa,
Sharma

 


Online Guests

We hebben 64 gasten online

Poll

Nederlandse voetballers met Surinaamse roots zouden t.b.v. het Nationaal elftal van Suriname een dubbel paspoort moeten kunnen krijgen